Sneeuwschoenwandeling

4-Daagse sneeuwschoenwandeling in de Weidener Hütte

Dag 1: Kennismaking met elkaar en de sneeuwschoenen

We spraken af met 4 sportieve, Nederlandse vrouwen op de parking van Innerberg op een vrijdag in maart. We deden nog even een materiaalcheck (sneeuwschoenen, wandelstokken, zonnebril, lvs-set...) voor we vertrokken en dan ging het richting de Weidener Hütte. Het was meteen duidelijk dat dit een heel fijn weekend zou worden, want de sfeer was ontspannen. We begonnen op onze normale wandelschoenen, aangezien de hoeveelheid sneeuw hier beperkt was, het wandelpad niet zo steil en de zon de sneeuw lekker papperig aan het maken was. Aangekomen aan de hut, die trouwens in 2008 een grondige renovatie heeft gekregen, konden we vlot inchecken en onze bedden klaarmaken.

Daarna was het tijd voor nog een kleine tocht in de namiddag. En hoewel het lawinegevaar op niveau 2 stond, wil je toch steeds even die skills oefenen en in dit geval ze aanleren aan de groep. Dus, sneeuwschoenen aan en op pad! We begonnen met uit te leggen hoe een LVS-toestel (baken/pieper) precies werkt en wat we daarna met de sonde en schop doen om de bedolven persoon uit te graven. Daarna zetten we onze tocht verder naar boven en oefenden we het sonderen (met de sonde in de sneeuw prikken om het slachtoffer te lokaliseren). Dit gaf deze groep veel inzicht in hoe je echt kan voelen of je een persoon raakt of een object (zoals een steen of de bodem). Eens aangekomen op een groot open stuk, gingen we voor de echte test: een lawine met een bedolven slachtoffer simuleren. Ik ging 100 m verderop mijn rugzak met mijn pieper begraven, net uit het zicht. Daarna mochten ze 1 voor 1 'het slachtoffer' zoeken met hun LVS-gerät en sonde. Voor velen was het een eyeopener dat dit toch niet vanzelf gaat, en voor ervaren mensen zoals ik blijft het steeds een goede training. Want elke seconde telt uiteraard in het geval van een echte noodsituatie. Nu wisten we dat we veilig op pad konden gaan in de volgende dagen. Toen was het tijd om weer af te dalen en te genieten van onze welverdiende rust en avondmaal in de hut.

Dag 2: Stormy weather

Op dag 2 hadden we als groep besloten om voor de uitdagende tocht te gaan: 8 kilometer, bijna 900 Hm. De aanloop was een bredere, besneeuwde weg, waarop je makkelijk kan lopen. En die ideale opwarmer bleek nodig te zijn. Want zodra we de weg verlieten, ging het stevig bergop. Hoewel de wolken er stormachtig uitzagen, was het toch heel aangenaam om op pad te zijn. Het zonnetje kwam af en toe piepen en de uitzichten waren adembenemend. Af en toe maakten we uiteraard een kleine pauze voor een snack, even iets te drinken en een beetje uit te blazen. Onze picknick? Die hadden we gepland voor op de top, zodat we ver over alle toppen heen konden kijken.

Maar toen we bijna aan de top waren, werden we verrast met zeer sterke windvlagen. De wind bleek zich achter de berg schuil te houden. Iedereen merkte ineens wat het 'windchill'-effect nu precies inhoudt. Hoe sterker de wind, hoe sneller de warme lucht rond jouw lichaam weggeblazen wordt en hoe kouder het dus aanvoelt. We besloten om de Halslspitze (2574 m) snel achter ons te laten en te lunchen wanneer we een plekje vonden waar we een beetje beschut konden zijn van deze sterke wind. Langzaamaan werd het ook weer warmer naarmate we weer lager in het dal kwamen. Wist je trouwens dat de gemiddelde temperatuur in de bergen met 0,7 graden daalt voor elke 100 meter dat je stijgt? Na de lunch gingen we dan verder op pad en na nog een kort, steil stukje kwamen we veilig aan bij de hut. Genietend van een heerlijke warme chocolademelk en een driegangenmenu, praatten we na over het mooie avontuur dat we die dag beleefd hebben.

Dag 3: (On)verwacht Lawinegevaar

Tijdens het ontbijt kon ik zien dat de vermoeidheid er bij de groep toch al een beetje begon in te sluipen, maar de motivatie was nog steeds enorm. Daarom besloten we vandaag wat dichterbij en iets lager te blijven dan gisteren, maar om dan wel een graatwandeling met 3 toppen te doen. We begonnen steil en op niet al te makkelijke stukken. De bewolking hing die dag laag, waardoor het zoeken naar de juiste en veilige route niet altijd evident was. Door de sterke wind van de dag ervoor was veel sneeuw verblazen, dit geeft op sommige plaatsen wat diepere losse sneeuw, en op andere dan weer eerder compacte, oudere sneeuw. Hoewel de lossere sneeuw een pak aangenamer is om op te wandelen met sneeuwschoenen, kan ze ook gevaarlijk zijn. Het lawinegevaar lag in deze dagen op niveau 2 boven de boomgrens, waar wij meestal onderweg waren.

Maar dan, een paar honderd meter van de top, hoorde ik geluiden die van onder de sneeuw komen. Het is een soort geruis dat onder je voeten begint en verder reist onder de sneeuw. Dit betekent dat we met een zwakke sneeuwlaag zitten, die breekt. Op zich blijven we tijdens sneeuwschoenenwandelingen altijd weg van lawinegevoelige zones, en dus weg van hellingen steiler dan 30°, maar voor alle zekerheid gaan we iets meer op een kleine graat lopen, waarvan ik hier en daar de bodem kan zien. Dit betekent zo goed als geen sneeuw onder onze voeten en dus veiliger. Vanaf nu zijn we toch iets waakzamer, hielden we minstens 10 m afstand van elkaar en houd ik de topografische kaart op mijn telefoon goed bij de hand. Zo kon ik de veiligste route nauwkeuriger kiezen. Net voor de top is er een moeilijke passage: links en rechts van ons zijn smalle stukken (minder dan 10m) die net boven de 30° gaan. Wij gaan er tussenin.

Terwijl we boven op de Nafingköpfl (2454 m) stonden, kwam Aya, die mee was als fotografe, naar me toe en vertelde me wat ze net had zien gebeuren: een lawine die we vanop afstand hadden getriggerd. Op de foto kun je goed zien hoe rechts van ons een lawine was ontstaan. Het was een kleine lawine, maar doordat de helling verder weg van ons steeds steiler werd, is ze toch redelijk breed. Hier was nooit gevaar voor ons omdat we de juiste route gekozen hadden. Maar zo zie je dat zelfs bij een relatief laag lawinewaarschuwingsniveau en weinig nieuwe sneeuw, het gevaar toch nooit volledig weg is. Wij hadden als bergwandelgids natuurlijk geleerd wat die gevaren waren. Daarom hadden we er rekening mee gehouden en bleven we steeds weg van steil (>30°) gebied. Aangezien niemand van de groep de lawine had zien afgaan, hebben we dit besproken op de terugweg. Na de lunch gingen we terug naar beneden en toen we een beetje verder stonden, heb ik de groep getoond wat gebeurd was. Na al hun vragen beantwoord te hebben, waren ze ook weer klaar om verder te gaan. We beslisten om, door tijdsgebrek en voldoende spanning voor die dag, na de tweede top, de Hoher Kopf (2375m), weer af te dalen richting de Weidener Hütte. We namen na een kilometer dezelfde route als waar we op vrijdag afgedaald waren. In de hut praatten we na over hoe lawines nu precies ontstaan waren, wat je allemaal moet doen om ze te vermijden en stelden we vast dat we de juiste keuzes gemaakt hadden. Olaf, een zeer sympathieke wandelgids uit Duitsland, voegde zich bij het gesprek, want ook voor ons blijft dit telkens weer interessant.

Dag 4: Een zonnig einde

Lekker uitgeslapen maakten we allemaal onze rugzakken klaar om er nog een laatste keer op uit te trekken. We konden de spullen die we niet nodig hadden op onze tocht achterlaten in het schoenenhok en die later weer oppikken. Het zou een korte tocht worden van slechts twee kilometer naar de Hubertusspitze (2205m). Dit is een klein punt op de flank van de Hobarjoch. Het was daar boven heerlijk genieten in de zon. Daarna was het tijd voor de laatste afdaling. We aten nog een heerlijke lunch in de hut en dan ging het weer richting de auto. Bij elke stap werd het weer warmer en voelden we ons weer in de lente. Een mooier einde aan deze fantastische 4-daagse kon ik me niet inbeelden.